جاودان بود ، هرگز آدم از آن بيرون نمىآمد » . « 1 » مرحوم كلينى در كتاب كافى حديث ديگرى شبيه آن ، از حسين بن ميسّر از امام صادق ( ع ) نقل كرده است . « 2 » تنها ايرادى كه در اين جا ممكن است بر اين سخن گرفته شود ، همان تعبيرى است كه در عبارت بالا از نهج البلاغه آمده بود كه مىفرمايد : ( نفاسة عليه بدار المقام ) شيطان ، آدم را به خاطر اين كه بر او حسادت مىورزيد از اين كه او در سراى پايدار است ، وسوسه كرد و فريب داد . ولى ممكن است اين تعبير ، اشاره به اين باشد كه اگر اين خلاف را مرتكب نمىشد ، مدّتهاى طولانى در بهشت مىماند ، سپس گام به اين زمين مىگذاشت ، ولى اين ترك اولى او را به زودى از بهشت خارج كرد و به زمين فرستاد ، يا اين كه گفته شود او مىخواست آدم را از جنّة الخلد و بهشت قيامت محروم سازد چرا كه اگر آدم از هر نظر مطيع فرمان خدا مىبود به جنّة الخلد راه مىيافت . 2 - آيا آدم مرتكب گناهى شد ؟ ! آنها كه ارتكاب گناه را براى انبيا - مخصوصا در اين گونه امور - جايز مىشمرند ، ابا ندارند كه بگويند آدم مرتكب گناه شد ، امّا پيروان مكتب اهل بيت كه معتقدند انبيا از هر گناه و خطايى مصون و محفوظ هستند - چه آنچه مربوط به باب اعتقادات و تبليغ احكام دين است و چه آنچه مربوط به اعمال و كارهاى روزمرّه ، چه قبل از نبوّت و چه بعد از نبوّت - « 3 » معتقدند كه آدم هرگز مرتكب

--> ( 1 ) بحار الانوار ، جلد 11 ، صفحهء 143 ، حديث 12 . ( 2 ) كتاب كافى ، جلد 3 ، صفحهء 247 ، باب جنة الدّنيا ، حديث 2 . ( 3 ) « ابن ابى الحديد » مىگويد : به اعتقاد اماميه جايز نيست خداوند پيغمبرى را مبعوث كند كه كار زشتى قبل از نبوّت از او سر زده باشد نه گناه كبيره ، نه صغيره ، نه از روى عمد و نه خطا و نه به خاطر اشتباه ، و اين مذهب منحصر به اماميّه است زيرا اصحاب ما ( اهل سنّت ) گناهان كبيره را پيش از نبوّت ممنوع مىدانند ولى گناهان صغيره را اگر موجب تنفّر نباشد ممنوع نمىشمرند . سپس مىافزايد : اماميّه اين سخن را در بارهء امامان ( دوازده‌گانه ) نيز جارى مىدانند و براى آنها مقام عصمت مطلقه همچون انبيا قائلند . ( شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد ، جلد 7 ، صفحهء 10 )